İncil, Hıristiyanlığın kutsal kitabı olan, Yeni Antlaşmat kısmının ilk dört bölümünün her birine verilen ad. Matta, Markos, Luka ve Yuhanna tarafından kaleme alınmış olan dört İncil, yazarlarının adıyla anılır.

İncil'de, İsa'nın hayatı ve öğretileri anlatılır. Türkçeye Arapçadan geçen kelimenin aslı Yunanca "Ευαγγετλιον" (Evangelion) şeklindedir ve 'İyi Haber', yani "Müjde" anlamına gelir.  İncil aslında, Mesih İsa'nın getirdiği müjdedir;demek ki bu sözcük M. İsa'nın tüm öğretilerini kapsamaktadır. İncil sözcüğü kendisi ise Yunanca bir sözcük olup aslında "Müjde" demektir.

Yeni Antlaşmada, özellikle İncil'de tekrar tekrar Tanrı için “Göksel Baba” sözleri yer alır. Tanrı, ruhsal anlamda bir Babadır. O'nun Babalığı Meryem yada İsa ile başlamış da değildir.

O, sonsuzluk boyunca Göksel Baba'dır. Bu “Göksel Baba” adı, O'nun yarattıklarıyla arasındaki mevcut ilişkiyi belirlemek ya da O'nun bu ilişkinin varlığını istediğini ifade edebilmek için kullanılır.

Hal böyle olunca da bu, O'nun tüm diğer harika isimlerinin bir özeti ve temeli olarak ortaya çıkmaktadır.

Yine Kutsal Kitaba göre İsa’nın mucizevi bir şekilde ölümden dirilişinden sonra 500 kişiden fazla insan onu canlı olarak görmüştür. Nasıl olurda bir insan böyle bir hayat yaşayabilir?

Tevrat ve Zebur 1500 yılı aşkın bir dönem içerisinde bir çok farklı peygamber tarafından yazıldı. Ve bu kitaplarda İsa’nın gelişini bildiren 300 den fazla kehanet vardır. Bütün bu kehanetler de gerçekleşmiştir.

İsa’nın mucizevi doğuşu, günahsız hayatı, yaptığı birçok mucizeler, çarmıhta ölümü, ve yeniden dirilişi bunlar arasındadır.

Birçok kişi 'kilise' denildiğinde bunun binayı nitelediğini düşünür. Bir yere kadar bu düşüncenin doğruluk payı vardır. Ama asıl anlamı bina değildir.

Kilise, İsa'ya iman eden insanların oluşturduğu topluluğa verilen addır. Yani birbirleriyle ruhsal paydaşlığı olan, bir araya gelip Kutsal Kitap üzerinde derin derin düşünen, birlikte ezgiler söyleyen, birbirini sevip sayan ve zor günlerinde destek olan büyük bir iman ailesine verilen addır.

Hristiyanlık inancı dua ve tapınmayı iki temel pratik uygulama içinde ele alır. Bunlardan biri Kişisel Tapınma dediğimiz insanların tek başlarına yaptıkları; Tanrı’yı ve işlerini derin düşünme”merkezli olarak gizlide yapılanı gören Tanrı’ya tövbe, yakarış, övgü ve dileklerin sunulduğu bir uygulamadır. Kilise Tapınması (İbadet) ise bireysel bir tapınmadan farklı olarak birden çok kişinin katılımı ile yapıldığından tapınmanın diğer bir yönü olan “kutlama” anlamı içinde yapılır. Her Pazar günü kilisede yapılan ibadet bir anma günü bir kutlama toplantısıdır çünkü Mesih İsa dirildi! bu yüzden ibadet ediyoruz.

Oruç Nedir?

Tanrı'nın hoşnut kaldığı diğer bir oruç şekli de yalnızca bedensel olarak belirli bir süre aç kalmak değil, fakat pratik yaşamda diğer insanlara karşı gösterdiğimiz ilgi, yardım ve merhametle gösterilen oruç tutma şeklidir (Yeşaya. 58:1-14 ayetlerini de okuyunuz)."Tanrı bu yiyecekleri inanlılar ve gerçeği bilenler teşekkür sunarak gönençle pay alsın diye yarattı. Çünkü Tanrı'nın yarattığı her şey iyidir ve teşekkürle alındığında hiçbir şey geri çevrilmek için değildir. Çünkü Tanrı'nın Sözüyle ve dileklerle kutsal kılınmıştır." (1 Timoteos. 4:15, Markos 7:13-23, Romalılar 14:3, Koloseliler 2:16-22).

Kutsal Kitap'ın İncil kesiminde ise oruç bir emir olarak değil , bazı özel durumlarda ciddi bir sorun veya problem karşısında bir öğüt olarak öngörülmektedir (Markos 2:18-22, Matta 17:21, Elçilerin İşleri 13:2-3, 14:23). Bu asla göstermelik olarak yapılmamalıdır (Matta. 6:16-18).